In "Tussen Zicht en Stilte" onderzoek ik de grens tussen wat getoond wordt en bewust verborgen blijft. De reeks volgt een vrouwelijk figuur die zich beweegt tussen aanwezigheid en afscherming, tussen identiteit en projectie.
De waaier fungeert als terugkerend element: een object dat tegelijk onthult en verbergt. Doorheen de beelden wordt het gezicht gefragmenteerd, deels zichtbaar, deels onttrokken. Deze visuele strategie legt de spanning bloot tussen kijken en bekeken worden.
De rode zon en de vlucht van kraanvogels verwijzen naar beweging, tijd en vergankelijkheid. Ze functioneren niet als illustratie maar als innerlijk landschap, een mentale ruimtewaardin de figuur zich positioneert. De Japanse tekst, door haarzelf geschreven en verticaal geplaatst, introduceert een persoonlijke laag die leesbaar is voor sommigen en abstract blijft voor anderen.
De reeks evolueert van afstand naar nabijheid. Waar het lichaam aanvankelijk nog volledig aanwezig is, verschuift de focus naar detail en fragment. De blik wordt intiemer, maar ook ongrijpbaarder.
Tussen Zicht en Stilte is geen portret in de traditionele zin maar een constructie van aanwezigheid. Een beeldtaal waarin identiteit niet vastligt maar voortdurend in beweging blijft.
De reeks nodigt uit tot kijken maar evenzeer tot het aanvaarden van wat zich niet laat onthullen.
JUST BEFORE...
Er bestaat een moment dat zelden zichtbaar wordt.
Niet de ceremonie, niet de glimlach, niet het uitgesproken"ja", maar de stilte die eraan vooraf gaat.
Just before onderzoekt dat kantelpunt.
Een jonge vrouw, gekleed als bruid, bevindt zich in de ruimte tussen wat was en wat zal zijn. In de eerste beelden overheerst de twijfel. Tegen een bleke, sobere achtergrond leunt ze op een stoel- een tastbare vorm van houvast. De stoel fungeert als metafoor voor het veilige nest dat ze op het punt staat achter te laten maar waar ze zich nog even aan vastklampt.
In de close-ups verschuift de aandacht naar binnen. De afstand verdwijnt, de blik wordt intenser. Dit zijn momenten van herademing waarin onzekerheid plaatsmaakt voor reflectie en langzaam voor vertrouwen. De transformatie voltrekt zich niet luid maar in kleine bijna onzichtbare verschuivingen.
In het laatste deel van de reeks verandert de ruimte. De achtergrond wordt warmer, gelaagde. De steun verdwijnt. De stoel is nog aanwezig maar niet langer hoofdzakelijk. Met een subtiel gebaar veegt ze haar twijfels van zich af. Haar houding wordt rechter, haar blik zoekt contact. Wat eerst kwetsbaar was wordt nu bewust en vastberaden.
Just before is een visuele studie van veerkracht.
Een ode aan het stille moment waarin iemand zichzelf hervindt net voor het leven een nieuwe richting neemt.
WHITE AS CARE
Model: Roels Ellen
Locatie: Eigen studio
White as Care is een portretreeks die balanceert tussen realiteit en verstilling. De beelden leunen subtiel aan bij het surrealisme zonder hun menselijke kern te verliezen. Wit fungeert niet enkel als kleur, maar als symbool van zachtheid, bescherming, kwetsbaarheid en zorg. De styling is sober met een nadruk op licht, textuur en vorm. Schaduwen worden bewust ingezet om contouren te verzachten of net te vervreemden. De blik is ingetogen, soms dromerig soms confronterend. Ik tracht het model te plaatsen in een tussenruimte ergens tussen waken en dromen.
Het gestileerde karakter creëert afstand maar nodigt tegelijk uit tot introspectie. De compositie speelt met leegte en ruimte waardoor elk detail betekenis krijgt. Het surrealistisch element zit in subtiele verschuivingen: een onnatuurlijke houding, een vervreemdend perspectief, een onverwacht detail, de geisha-achtige huid dat de realiteit zachtjes kantelt
White as Care is een visuele meditatie over zachtheid in een harde wereld. Een ode aan de stille kracht van zorg verpakt in esthetische eenvoud.
MELK EN KRACHT
Model: Elise De Paepe
Locatie: studio Dendermonde
In deze reeks heb ik melk niet willen neerzetten als voedingsmiddel maar als symbool van innerlijke kracht. Alles is stil, gecontroleerd, bedachtzaam... tot de melk begint te stromen. De handeling eenvoudig: schenken, morsen, drinken dat door de opgebouwde compositie bijna een ritueel karakter krijgt. De melk vloeit traag uit de glazen kan maar wel overvloedig alsof ze zich niet laat begrenzen. Wat normaal fragiel lijkt wordt hier een teken van overvloed en vastberadenheid. Haar blik afgewend, gesloten en op zichzelf. Ze lijkt niet afhankelijk van wat ze vasthoudt, ze beheerst het. Wanneer de melk de vloer raakt ontstaat geen verlies maar een markering, een spoor alsof kracht zich niet altijd netjes laat kanaliseren ook al markeert de melk haar bovenlip.
Bij de styling heb ik me laten leiden door het spanningsveld tussen zachtheid en controle: een klassieke jurk, roomwitte kniekousen en aardse schoenen. Alles verwijst naar onschuld en traditie.
Als ze het glas heft wordt melk geen troost maar brandstof. Wat vloeibaar is wordt ruggengraat, wat wit is wordt kracht.
De reeks balanceert tussen kwetsbaarheid en autonomie. Een visuele metafoor hoe zachtheid geen zwakte hoeft te zijn maar een stille, vastberaden energie.
Model: Noa
Locatie: Studio Lokeren
